H καταστροφή των Αζτέκας

Αυτοί οι επίμονοι θρύλοι μπορεί να έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην καταστροφή της Αυτοκρατορίας των Αζτέκας και αργότερα των πόλεων των Μάγιας με την ισπανική επιδρομή διότι, από μια απίστευτη σύμπτωση, ο Κορτέζ και οι κονκισταδόρες του, έφτασαν το γενέθλιο έτος «σε-άκατλ», του θεού Κετζαλκοάτλ, λες και είχαν φτάσει για τα γενέθλιά του, ακριβώς όπως είχε προφητέψει ο θεός ότι θα γυρνούσε κάποτε. Όταν οι Αζτέκας είδαν τους ξανθούς Ισπανούς ήταν σχεδόν σίγουροι πως πρόκειται για τους απεσταλμένους του θεού Κετζαλκοάτλ και πως ο Κορτέζ, ή ίσως ο ξανθός λοχαγός του, ο Αλβαράδο, τον οποίον ονόμασαν «Τοναντιούχ» (το παιδί του Ήλιου), ήταν ο ίδιος ο Θεός.

Στην αρχή του αγώνα, οι Αζτέκας που ήταν επιθετικός λαός, βρισκόταν σε σύγχυση διότι υποσυνείδητα είχαν την εντύπωση ότι αυτός ο πόλεμος ήταν ενάντιος στη θέληση των θεών.

Αρχαίες Προφητείες

Η απέραντη Ινκαϊκή Αυτοκρατορία, από την Κολομβία μέχρι τη Χιλή και στο εσωτερικό μέχρι τη Βολιβία, στην Νότιο Αμερική, που υπολογίστηκε από ειδικούς ότι είχε 20.000.000 κατοίκους με ένα τέλεια οργανωμένο σοσιαλιστικό καθεστώς έπεσε μετά από μία περίεργη προφητεία: ο δικός τους Θεός, ο Βιρακότσα που λέγεται ότι είχε έρθει από τον Μεγάλο Ωκεανό και είχε γυρίσει πάλι πίσω, σε μία χώρα δυτικά, τους είχε πει ότι θα ξαναγύριζε, έχοντας μαζί του κι άλλους οπαδούς του.

Όταν οι αρχαίοι Περουβιανοί αντιμετώπισαν ξαφνικά τους Ισπανούς κατακτητές, νόμισαν ότι ξαναγύρισε ο Θεός τους, ο Βιρακότσα. Η θέληση που είχαν για αντίσταση μειώθηκε ακόμα περισσότερο απ’ την προφητεία που είχε κάνει ο Δωδέκατος Ίνκα, ο Ουάυνα Κάπακ, ο οποίος λίγο πριν πεθάνει τους είπε ότι στη βασιλεία του δέκατου Τρίτου Ίνκα, «λευκοί θα ερχόντουσαν απ’ τον Ήλιο να κατακτήσουν τους Περουβιανούς».

Η αδελφή του τελευταίου Αυτοκράτορα των Αζτέκας, η πριγκίπισσα Παπάντζιν, επίσης προφήτευσε σωστά την εμφάνιση λευκών θεών από τη θάλασσα στις ακτές του Μεξικού και η προφητεία της αυτή επηρέασε τόσο πολύ τον αδελφό της, τον Μοντεζούμα, ώστε όταν έφτασαν οι Ισπανοί δεν ήταν σε θέση να κάνει τίποτα.

Ο Τσιλάμ Μπαλάμ, Αρχιερέας των Μάγιας είχε προφητέψει ότι στο τέλος της 13^ης Εποχής, οι λευκοί θα ξαναρχόντουσαν στο Γιουκατάν.

Πάντως υπήρχε και ένα τέλος στην προφητεία των Αζτέκας που έλεγε ότι μετά την εμφάνιση των λευκών και την καταστροφή των αρχαίων θεών και των ναών τους, θα ‘ρχόταν κάποτε η μέρα που οι αρχαίοι θεοί και η παλιά κυβέρνηση θα ξανάπαιρναν τη θέση τους στην κοιλάδα του Μεξικού. Είναι μία προφητεία που κρατιέται ζωντανή σε μερικές από τις φυλές των Ινδιάνων που δεν αφομοιώθηκαν.

Προϊστορικά ζώα

Ακόμη και τα 10.000 χρόνια υπολογίζονταν για αρκετό καιρό σαν υπερβολικά για την ηλικία του ανθρώπου στην Αμερικανική Ήπειρο. Όταν, στη δεκαετία του 1920, κοντά στο Φόλσομ του Νέου Μεξικού, βρέθηκαν απολιθωμένα υπολείμματα ενός τεράστιου βούβαλου που έχει εξαφανιστεί εδώ και 10.000 χρόνια, με μία τέλεια λαξεμένη αιχμή βέλους μέσα στα κόκαλα. Αργότερα, όταν άλλη μία αιχμή βέλους βρέθηκε καρφωμένη στα πλευρά ενός άλλου εξαφανισμένου βούβαλου, καθιερώθηκε ο άνθρωπος του Φόλσομ σαν ένας από τους αρχαίους κατοίκους της ηπείρου. Άλλα ίχνη προϊστορικού ανθρώπου εμφανίστηκαν σε διάφορα σημεία των Ηνωμένων Πολιτειών, όπως λόγου χάρη, στην ατλαντική ακτή της Φλόριντα, απολιθώματα από μυλόδοντες τίγρεις και από καμήλες μαζί με αντικείμενα κεραμικής και πέτρινα εργαλεία.  

 

Αν και πιστεύεται γενικά ότι το άλογο εξαφανίστηκε από την Αμερικανική Ήπειρο πριν την εμφάνιση του ανθρώπου, εντούτοις οστά προϊστορικών αλόγων και ανθρώπων βρέθηκαν μαζί σε προϊστορικές σπηλιές (Φέλλις Κέηβ, Σέρρο Σότα και Πάλλο Άικ) στον Πορθμό του Μαγγελάνου το 1938 και αργότερα υπολογίστηκε πως ήταν 9.000 περίπου ετών. Ίσως οι προϊστορικοί άνθρωποι της Γης του Πυρός να χρησιμοποιούσαν το άλογο για φαγητό αντί για μεταφορικό μέσο.

Οι πρόγονοι των Ινδιάνων

Ανάμεσα στους Ινδιάνους της Αμερικής υπάρχει μία γνωστή παράδοση μετανάστευσης, συνήθως απ’ την ανατολική θάλασσα. Οι Ινδιάνοι των Μεγάλων Λιμνών πίστευαν πως οι πρόγονοί τους κάποτε κατοικούσαν «εκεί που δύει ο ήλιος». Οι θρύλοι των Χόπι λένε ότι οι περιπλανήσεις τους άρχισαν απ’ τον τροπικό νότο και διηγούνται ότι κάποτε γλίτωσαν την καταστροφή ζώντας κάτω από τη θάλασσα, ενώ άλλοι επιζήσαντες γλίτωσαν από τον καταποντισμό του «Τρίτου Κόσμου» διασχίζοντας τη θάλασσα πάνω σε τεράστιες σχεδίες.

Οι Ινδιάνοι Λένι-Λενάπι από το Ντελαουέρ πίστευαν ότι προέρχονταν απ’ την «Πρώτη Γη .. πέρα από το μεγάλο Ωκεανό» και σύμφωνα με μία παράδοση των Σιού: «οι φυλές των Ινδιάνων ήταν πρώτα μία και κατοικούσαν όλες μαζί σε ένα νησί … προς ανατολάς ή εκεί που βγαίνει ο ήλιος …» και ότι έφτασαν στη νέα γη πλέοντας με πελώρια κανό «για βδομάδες».

Οι Ινδιάνοι Άιοβα αναφέρονται επίσης σ’ ένα νησί σαν σημείο προέλευσής τους σε μία παράδοση που λέει: «Στην αρχή όλοι οι άνθρωποι ζούσαν σ’ ένα νησί εκεί που γεννιέται το άστρο της ημέρας».

Στη Νότια Αμερική, οι προ-Ινκαϊκοί Τσιμούς, που ανέπτυξαν ένα εξελιγμένο πολιτισμό στις δυτικές ακτές του Περού σε μία απέραντη ερημωμένη πόλη, την Τσαν Τσαν, τα ερείπια της οποίας εντείνονται σε πάνω από έντεκα τετραγωνικά μίλια έκταση, αναφέρουν ότι οι πρόγονοί τους έφτασαν από τη θάλασσα μ’ ένα μεγάλο στόλο από μακρουλά κανό.

Αν και δεν συμφωνούν με τους γραφικούς θρύλους των Ινδιάνων σχετικά με την προέλευσή τους, οι ανθρωπολόγοι παραδέχονται ότι οι Ινδιάνοι δεν προέρχονται απ’ την αμερικανική ήπειρο. Μία από τις πιο λογικές εξηγήσεις για τη σχετικά πρόσφατη εμφάνιση του ανθρώπου στο Νέο Κόσμο είναι η απουσία απολιθωμάτων μεγάλων ανθρωποειδών πιθήκων ή άλλων σχετικών ειδών στην Αμερική. Μία άλλη είναι το γεγονός ότι δεν βρέθηκαν ανθρώπινα ίχνη σε μία περίοδο που γενικά υπολογίζεται μεταξύ 10.000 και 30.000 χρόνια νωρίτερα ενώ ο πρωτάνθρωπος της Αφρικής και της Ασίας φτάνει το ενάμιση και τα δύο εκατομμύρια χρόνια.

Πολλές ευχές

Οι πρόγονοι ...

Οι περισσότεροι ανθρωπολόγοι παραδέχονται τη θεωρία ότι οι πρόγονοι των Ινδοαμερικανών ήρθαν περπατώντας από τη Σιβηρία περνώντας τον τότε παγωμένο Βερίγγειο Πορθμό και αποίκησαν την αμερικανική Ήπειρο απ΄ την Αλάσκα μέχρι την Γη του Πυρός με άγριες φυλές ή πολιτισμένες αυτοκρατορίες και έθνη που αργότερα ανακάλυψαν εκεί οι πρώτοι Ευρωπαίοι εξερευνητές. Φαίνεται πως όλος σχεδ΄ν ο κόσμος το πιστεύει εκτός … από τους ίδιους τους Ινδιάνους – και παλιά και σήμερα ακόμα – οι οποίοι διατήρησαν προφορικές, γραπτές και ζωγραφικές παραδόσεις για την πεοέλευσή τους, απ’ τις οποίες σχεδόν καμία δεν έχει σχέση με τη Σιβηρία.

(Πηγή: http://truecount.exchangesboard.com/)

Οι Αζτέκας του Μεξικού, οι προγενέστεροί τους Τολτέκας, οι Μάγιας και άλλες φυλές της Κεντρικής Αμερικής αποδίδουν την προέλευσή τους σ’ ένα νησί στην ανατολική θάλασσα που λεγόταν Αζτλάν ή Ατλάν. Περιγράφουν μάλιστα, σε ντοκουμέντα που κρατήθηκαν μετά την ισπανική κατοχή, τότε που η παράδοση ήταν ακόμα φρέσκια, το σημείο όπου έφτασαν οι πρόγονοί τους στις ακτές του Μεξικού, κοντά στη Βέρα Κρουζ και πως έφεραν μαζί τους τα πολύτιμα βιβλία και ζωγραφιές τους. Ο επίσκοπος Λάντα, ο αινιγματικός αυτουργός της καταστροφής των ντοκουμέντων των Μάγιας και μετέπειτα μελετητής των διασωθέντων αρχείων, έγραψε σε μία εποχή πολύ κοντινή στην αρχική κατάκτηση του Γιουκατάν, ότι στο Γιουκατάν όλες οι παραδόσεις αναφέρονται σε μία ανατολική και ξένη προέλευση της φυλής. Οι πρώτοι αντιγραφείς των ντοκουμέντων των Μάγιας αναφέρουν ότι «… οι Ιθαγενείς πιστεύουν πως οι πρόγονοί τους διέσχισαν τη θάλασσα από ένα πέρασμα που ανοίχθηκε γι’ αυτούς».

(Ο επικεφαλής αρχαιολόγος Ρίτσαρντ Χάνσεν παρουσιάζει τα ανάγλυφα που αποκαλύφθηκαν στη ζούγκλα Πετέν της Γουατεμάλας. Πρόκειται για τις αρχαιότερες αναπαραστάσεις των Μάγιας από το ιερό βιβλίο «Πόπολ Βουχ» που έχουν βρεθεί ως σήμερα (RΕUΤΕRS/ΕDUΑRDΟ GΟΝΖΑLΕΖ))

Οι Κιτσέ Μάγια της Γουατεμάλας γράφουν στο χρονικό τους, το Πόπολ Βουχ: «… οι τρεις γιοι του βασιλιά Κιτσέ επισκέφθηκαν τη γη που είναι ανατολικά, απ’ όπου ήρθαν οι πρόγονοί μας».

Μία παράξενη γραφή

Ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα μορφωτικής παρακμής στους λαούς των νησιών του Ειρηνικού είναι η απώλεια του συστήματος γραφής του Νησιού του Πάσχα πριν προλάβει να μεταφραστεί. Όταν οι λευκοί πρωτοεπισκεύθηκαν το νησί, μόνο λίγοι νησιώτες από τους 6.000 που ζούσαν εκεί μπορούσαν να διαβάζουν τις μυστηριώδεις γραφές ρόνγκο-ρόνγκο γραμμένες ή χαραγμένες σε επίπεδες πλάκες ή σε βράχους. Η γραφή μοιάζει να είναι συλλαβικό αλφάβητο, ορισμένοι χαρακτήρες αναπαριστάνουν ανθρώπινες φιγούρες και άλλοι απλά γραμμικά σχέδια. Μετά τις λεηλασίες, τα σκλαβοπάζαρα και τις αρρώστιες, όταν ο πληθυσμός είχε περιοριστεί σε 100 περίπου ψυχές, όλοι όσοι ήξεραν γράμματα είχαν πεθάνει και μαζί τους και το μυστικό του «αλφάβητου» και τα περιεχόμενα των πινακίδων. Μία άλλη παραπλήσια γραφή, που επίσης δεν αποκρυπτογραφήθηκε, βρέθηκε στις Καρολίνες Νήσους.

Το αλφάβητο του Νησιού του Πάσχα, ή μάλλον συλλαβάριο, καθώς υπολογίζεται πως είναι αφού διαθέτει πάνω από 500 σημεία, παρουσιάζει ένα άλλο μυστήριο, ίδιο ή και μεγαλύτερο από το μυστήριο των αγαλμάτων. Κατά τα φαινόμενα, έχει σχέση με τη γραφή ενός εξαφανισμένου πολιτισμού, ακριβώς στην άλλη άκρη της γης, δηλαδή, όσο μακρύτερα θα μπορούσε να πάει κανείς από το Νησί του Πάσχα ταξιδεύοντας πάνω στη γη. Διότι, αν τρυπούσαμε τη γη με ένα φανταστικό άξονα, ξεκινώντας παό το Νησί του Πάσχα για να βγούμε εκ διαμέτρου αντίθετο σημείο, θα βρισκόμασταν στην περιοχή της κοιλάδας του Ινδού, στο Πακιστάν, τοποθεσία των μεγάλων πόλεων Μοχέντζο, Ντάρο και Χάραππα, που υπολογίστηκαν 4,500 ετών, αρχαιότερες δηλαδή από την τεκμηριωμένη ιστορία της Ινδίας. Ο πολιτισμός της κοιλάδας του Ινδού εκτεινόταν κατά μήκος και πλάτος της κοιλάδας και παρουσίαζε τεράστιες καλοσχεδιασμένες και πολυπληθείς πόλεις χτισμένες από τούβλα με πολύπλοκα συστήματα άρδευσης, υπονόμων και διαθέσεως απορριμμάτων. Ο πολιτισμός αυτός σταμάτησε όταν κατακτήθηκε ξαφνικά και ερημώθηκε από επιδρομείς που έφτασαν από τον Βορά γύρω στα 1500 π.Χ. Τόσο ξαφνικά μάλιστα που βρέθηκαν σκελετοί των σφαγμένων κατοίκων στο επίπεδο του δρόμου των πόλεων.

Υπολογίζεται ότι ο πολιτισμός της Κοιλάδας του Ινδού είναι σύγχρονος της αρχαίας Σουμερίας, η γραφή της οποίας διαβάστηκε αλλά οι γραφές των Μοχέντζο, Ντάρο και Χάραππα δεν μπορούν να αποκρυπτογραφηθούν αφού η ίδια η γλώσσα εξαφανίστηκε μαζί με τους ανθρώπους που τη μιλούσαν.
Η απόσταση ανάμεσα στην Κοιλάδα του Ινδού και το Νησί του Πάσχα, που είναι η μεγαλύτερη που μπορεί να μετρηθεί στη γη, κάνει ακόμα πιο απίστευτο το γεγονός ότι πολλά από τα γράμματα ή συλλαβές που διασώθηκαν πάνω σε σφραγίδες και δακτυλίδια, σαν υπογραφές ή σημεία αναγνώρισης είναι τόσο πανομοιότυπα που δεν μπορούμε να παραδεχτούμε καμιά τυχαία ή συμπτωματική ομοιότητα.

Δείγματα της αρχαίας γραφής του Νησιού του Πάσχα (πάνω) και της Κοιλάδας του Ινδού (κάτω)
σε σύγκριση. Ενδιάμεσες ή συνδετικές γραφές, δεν βρέθηκαν.

Η ύπαρξη μιας γραφής απομονωμένης σε ένα νησί χιλιάδες μίλια μακριά από οποιαδήποτε ξηρά στη μέση του μεγαλύτερου ωκεανού της γης και μιας άλλης παραπλήσιας γραφής στους αντίποδες του νησιού, στην προϊστορική Δυτική Ινδία, υποδηλώνει όχι μόνο μια κοινή προέλευση αλλά και μία εξάπλωση της κουλτούρας και είναι μια ένδειξη αρκετά συγκεκριμένη ότι σε ένα πολύ απομακρυσμένο παρελθόν γινόντουσαν θαλασσινά ταξίδια σε αποστάσεις και με στόχους που μέχρι τώρα κανείς δε φανταζόταν δυνατούς.