«Οι δρόμοι των Ίνκας», α' μέρος

Ένα καταπληκτικό και μυστηριώδες σύστημα γήινων σχεδίων υπάρχει στην Κοιλάδα της Νάζκα στο Περού, βόρεια της λίμνης Νάζκα, κάπου 250 μίλια από τη Λίμα. Αποτελείται από πολλές παράλληλες και διασταυρούμενες ευθείες που θυμίζουν δρόμους, κατευθυντήρια μονοπάτια, τα οποία ο κόσμος για πολύ καιρό ονόμαζε «οι δρόμοι των Ίνκας», αλλά με τη διαφορά ότι, αντίθετα από το αληθινό οδικό δίκτυο των Ίνκας αυτοί οι δρόμοι δεν οδηγούν πουθενά και δημιουργούν ένα σύμπλεγμα από τρίγωνα, τετράγωνα, τραπεζοειδή και άλλα γεωμετρικά σχήματα ή απλώς ευθείες γραμμές χωρίς κανένα πρόγραμμα. Άλλες γραμμές όταν φαίνονται από ψηλά, παρουσιάζουν τεράστιες μορφές από πουλιά, αράχνες, χελώνες λεοπαρδάλεις, πιθήκους, φίδια, ψάρια – μέχρι και μία φάλαινα – μία γιγάντια ανθρώπινη φιγούρα, καθώς και άλλα σχέδια άγνωστων αντικειμένων.

    

Έγιναν από μία άγνωστη φυλή πολύ πριν την εμφάνιση των Ίνκας, ίσως εδώ και δεκαπέντε αιώνες φτιάχνοντας αυλάκια πάνω στο σκληρό έδαφος, σκαλίζοντας σχέδια πάνω στο βράχο και ακόμα υψώνοντας μικρούς συγγενείς λοφίσκους ανάλογα με τη μορφή του εδάφους. Τεράστιες βραχογραφίες είχαν ανακαλυφθεί στη γειτονική περιοχή προηγουμένως, αλλά το όλο σύστημα των «γραμμών» ή «δρόμων» της Νάζκα δεν είχε γίνει αντιληπτό παρά μόνο συμπτωματικά από αεροπλάνο που έκανε μελέτες για κάτι αρδευτικά έργα. Από την επιφάνεια της γης μόλις γίνονταν αντιληπτά. Οδηγώντας στον Παναμερικανικό Αυτοκινητόδρομο για μέσου της Νάκα, περνάει κανείς μέσα από ένα τέτοιο σύμπλεγμα δρόμων αλλά πολύ λίγα πράγματα φαίνονται.

    

Ωστόσο από τον αέρα η θέα είναι διαφορετική και το εκπληκτικό αυτό σύμπλεγμα σχεδίων και σχημάτων μπορεί να εκτιμηθεί μόνο από ψηλά, απ’ όπου όλα φαίνονται καθαρά παρ’ όλους τους αιώνες που πέρασαν.

Οι γραμμές και τα τεράστια σχήματα καλύπτουν μία έκταση μήκους πάνω από 60 μίλια και μερικές φορές φτάνουν μέχρι τις πλαγιές των γειτονικών λόφων και βουνών σε προεκτάσεις πάνω από 10 μίλια απόσταση. Οι ευθείες γραμμές είναι εντελώς ευθείες σα να μελετήθηκαν από ειδικούς, άλλο ένα ανεξήγητο χαρακτηριστικό τους, αν λάβουμε υπόψη μας το μέγεθος, τον χώρο και την ιστορική περίοδο. Αλλά οι προεκτάσεις αυτών των γραμμών δεν είναι λιγότερο μυστηριώδεις. Μερικές φορές συνεχίζουν για μερικές γυάρδες μόνο και άλλες φορές συνεχίζουν ολόκληρα μίλια, παραμένοντας εντελώς ευθείες διαπερνώντας ένα βουνό.

Πολλά γράφτηκαν και ειπώθηκαν σχετικά με τη θεωρία ότι αυτές οι γραμμές ήταν προϊστορικοί διάδρομοι προσγειώσεων για πιλότους από το διάστημα, ή ότι ήταν μηνύματα από ταξιδιώτες του διαστήματος, μία πτήση προς τη φαντασία η οποία, κατά παράξενο τρόπο, βρίσκει αντίλαλο στην αρχαία Περουβιανή παράδοση όπου ο μύθος λέει για τη θεά Ορεχόνα που προσγειώθηκε μ’ ένα μεγάλο σκάφος από τους ουρανούς.

ΠΛΑΤΩΝ «Τίμαιος»

Αυτή η θεωρία των περιοδικών καταστροφών που δημιουργούσαν κάθε φορά σχεδόν καινούργιους πολιτισμούς, ήταν γενικά αποδεκτή και σχολιαζόταν συχνά κατά την αρχαιότητα, αν και σπάνια με τόσες λεπτομέρειες όπως έκανε ο Πλάτωνας στο διάλογο που λέγεται «Τίμαιος». Ο Πλάτωνας περιγράφει την επίσκεψη που έκανε ο διάσημος πρόγονός του, ο Σόλων, ο Αθηναίος νομοθέτης, φιλόσοφος και φιλόλογος, μαζί με μερικούς Αιγύπτιους ιερείς στο Ναό της Νέιθ στη Σάις της Αιγύπτου. Ο Σόλωνας παρουσιάζεται να συζητάει με τους ιερείς για το γενεαλογικό δέντρο της οικογένειάς του, οπόταν ένας από τους ιερείς, πολύ μεγάλης ηλικίας, μ’ αυτή την ευκαιρία, έκανε μία διάλεξη για την αρχαιότητα, τη σημασία των αρχαίων γραπτών μνημείων και τις περιοδικές καταστροφές της γης. Τα λόγια του Πλάτωνα, που έφτασαν ως εμάς περίπου όπως μας τα είπε ο ίδιος εδώ και πάνω από 2000 χρόνια, προσφέρουν ένα ζωντανό σχόλιο της αρχαιότητας πριν την αρχαιότητα και των περιοδικών κύκλων του πολιτισμού.

Λέγεται λοιπόν πως ο ιερέας είπε τα εξής: «Σόλωνα, Σόλωνα, οι Έλληνες είστε πάντοτε παιδιά και γέροντας Έλληνας δεν υπάρχει».

Ακούγοντάς τον ο Σόλων ρώτησε: «Πως το λες αυτό;»

Εκείνος απάντησε: «Όλοι είστε νέοι στις ψυχές, γιατί σ’ αυτές, από αρχαία ακούσματα, δεν έχετε κρατημένη καμία παλαιά δοξασία, ούτε κανένα πανάρχαιο μάθημα. Και το αίτιο αυτών είναι το εξής: πολλές και διάφορες καταστροφές έγιναν και θα γίνουν στους ανθρώπους. Από πυρ και ύδωρ οι μεγαλύτερες, ενώ από μύρια άλλα στοιχεία άλλες μικρότερες. Αυτά λοιπόν που λέτε κι εσείς – ότι κάποτε ο Φαέθων, ο γιος του Ήλιου έζευξε το άρμα του πατέρα του και, μη όντας δυνατός για να το οδηγήσει στην πατρική οδό, συνέκαψε όσα βρίσκονταν επάνω στη γη ενώ ο ίδιος καταστράφηκε κεραυνοβολημένος – αυτό λέγεται σε μορφή μύθου, ενώ αλήθεια είναι ότι με την πάροδο πολλών χρόνων, η παρέκκλιση των σωμάτων που κινούνται στον ουρανό, γύρω από τη γη, επιφέρει μεγάλη πύρινη καταστροφή σε όσα βρίσκονται επάνω στη γη.

Τότε λοιπόν, όσοι κατοικούν στα όρη και σε υψηλούς τόπους και στην ξηρά, υφίστανται μεγαλύτερη καταστροφή απ΄ όσους κατοικούν κοντά στους ποταμούς ή στην θάλασσα. Εμάς όμως, ο Νείλος – ο σωτήρας μας στα υπόλοιπα – και από αυτή τη δυσχέρεια μας σώζει πλημμυρίζοντας.

Όταν πάλι οι Θεοί προκαλούν κατακλυσμούς αποκαθαίροντας με ύδατα τη γη, διασώζονται οι ορειβίσιοι βουκόλοι και βοσκοί, ενώ παρασύρονται από τα ποτάμια στην θάλασσα οι κάτοικοι των πόλεων σαν τις δικές σας.

Σε τούτη εδώ τη χώρα – ούτε τότε, ούτε άλλοτε – δεν πέφτει από πάνω νερό στο έδαφος. Αντίθετα, από κάτω αναβλύζει πάντοτε. Γι’ αυτό τον λόγο και την αιτία οι εδώ σωζόμενες παραδόσεις λέγεται ότι είναι παλαιότερες.

Και είναι αλήθεια ότι σε όλους τους τόπους, όπου ο υπερβολικός χειμώνας ή ο καύσωνας δεν το απαγορεύουν, πάντοτε επιζεί το γένος των ανθρώπων, είτε αυξημένο, είτε ελαττωμένο. Όσα λοιπόν, δικά σας ή δικά μας ή άλλου τόπου ακούσαμε και γνωρίζουμε – αν, δηλαδή πρόκειται για κάποιο ωραίο ή μεγάλο γεγονός ή ενδιαφέρον – τα  πάντα, από παλιά, είναι εδώ καταγεγραμμένα και διασωσμένα στα ιερά μας. Στα μέρη σας, όλως και στα άλλα μέρη, μετά την πάροδο συγκεκριμένων ετών, κάθε φορά που μόλις ετοιμάζονται τα συγγράμματα και όλα όσα χρειάζονται οι πόλεις, έρχεται σα νόσημα το ουράνιο ρεύμα και από εσάς αφήνει μόνον τους αγράμματους και άμουσους, ώστε πάλι εξαρχής να γίνεστε σαν τους νέους, μη γνωρίζοντας τίποτε, ούτε δικό μας, ούτε δικό σας, απ’ όσα υπήρχαν στους παλαιούς χρόνους.

Όσα τώρα, λοιπόν, μας ανέφερες για τις γενεαλογίες σας, Σόλωνα, λίγο διαφέρουν από τους παιδικούς μύθους. Εσείς, κατά πρώτο μνημονεύετε έναν κατακλυσμό της γης, ενώ πολλοί έγιναν πιο μπροστά ... ».

H καταστροφή

Από την αρχαία Ινδία μέχρι την αρχαία Αμερική, περνώντας απ' όλες σχεδόν τις χώρες και προς όλες τις κατευθύνσεις, βρίσκουμε το ίδιο μοτίβο επαναληπτικών καταστροφών που εξαφάνιζαν σχεδόν ολόκληρη την ανθρωπότητα αφήνοντας μόνο μερικούς επιζώντες, που γλύτωναν πηγαίνοντας να κρυφτούν σε σπηλιές, ζητώντας καταφύγιο σε ψηλά βουνά ή επιπλέοντας σε βάρκες και κιβωτούς. Στις περισσότερες παραδόσεις, οι επιζώντες περιλάμβαναν έναν εκλεκτό, που τον συνόδευε μία ή περισσότερες γυναίκες, καμία φορά με ολόκληρες οικογένειες και μερικές φορές και με μία συλλογή από ζώα και πουλιά των οποίων τα είδη άλλαζαν σύμφωνα με την περιοχή όπου γίνονταν η καταστροφή. Σε όλες τις περιπτώσεις, οι επιζώντες γυρνούσαν και άρχιζαν από την αρχή το δύσκολο σκαρφάλωμα προς τον πολιτισμό.

Μερικές φορές η καταστροφή θεωρείται σαν μία παγκόσμοα πλημμύρα, όπως στην ιουδαιοχριστιανική παράδοση που επικρατεί σε όλη την αρχαία Μέση Ανατολή ή σαν μία σειρά από πολλούς κατακλυσμούς, όπως στην περίπτωση των ινδικών παραδόσεων, όπου ο θεός Βισνού, ο Φύλακας, έσωσε κατά περιόδους την ανθρωπότητα από εννέα μεγάλες καταστροφές και πιθανόν να τη σώσει και από τη δέκατη.

Στο αρχαίο Μεξικό οι Τολτέκοι υπολόγιζαν ότι ο κόσμος είχε τελειώσει τρεις φορές και είχαν ενσωματώσει αυτή τη δοξασία στο ημερολόγιό τους το οποίο αργότερα υιοθέτησαν οι Αζτέκοι.  Σύμφωνα με την ημερολογιακή παράδοση των Τολτέκων, η πρώτη περίοδος της γης λεγόταν Νερό-Ήλιος και η γη καταστράφηκε από πλημμύρες, η δεύτερη περίοδος λεγόταν Γη-Ήλιος και ο κόσμος καταστράφηκε από σεισμούς. η τρίτη περίοδος λεγόταν Άνεμος-Ήλιος και την καταστροφή την προκάλεσαν οι κοσμικοί άνεμοι. Τώρα βρισκόμαστε στην τέταρτη περίοδο, που λέγεται Φωτιά-Ήλιος και θα τελειώσει με μία τρομακτική παγκόσμος πυρκαγιά, μία πρόβλεψη αρκετά πετυχημένη την οποία αποδέχονται και μερικοί από τους σύγχρονους προφήτες της πυρηνικής καταστροφής.

Ταινίες στα ελληνικά

http://moviesmayancalendar.blogspot.com/

Ο άγνωστος πολιτισμός άφησε ίχνη

Μία αμφιβολία που εδώ και πολύ καιρό τυραννάει τους αρχαιολόγους και τους μελετητές της αρχαιότητας είναι ότι αν ένας υπεραναπτυγμένος και άγνωστος πολιτισμός υπήρξε πριν απ' αυτούς τους οποίους γνωρίζουμε, γιατί δε βρήκαμε ποτέ κάποιο συγκεκριμένο στοιχείο ή ίχνος του;

Η απάντηση που δίδεται είναι ότι, τα τελευταία χρόνια έγιναν μερικές καταπληκτικές ανακαλύψεις που προϋποθέτουν πως οι αρχαίοι αυτοί λαοί γνώριζαν και χρησιμοποιούσαν τον ηλεκτρισμό, μετρούσαν πλανητικές αποστάσεις, βάρη και όγκους και είχαν μια ρεαλιστική αντίληψη για τη γη, ήξεραν για την Ανταρκτική χιλιάδες χρόνια πριν ανακαλυφθεί επίσημα, είχαν προχωρημένες γνώσεις χαρτογραφίας και σφαιρικής γεωμετρίας, λείανσης φακών μικροσκοπίων, χρησιμοποιούσαν κομπιούτερς και είχαν και άλλες επιστημονικές και μαθηματικές γνώσεις που δεν μπορούμε να υποπτευθούμε σήμερα.

Είναι περίπου σαν κάποιος που έμενε πρώτα εδώ να μας άφηνε μηνύματα με τη μορφή μνημείων και κτισμάτων-κλειδιών, που θα βοηθούσαν άλλες φυλές αρκετά προχωρημένες ώστε να μπορούν να τα διαβάσουν και θα τους χρησίμευαν σαν οδηγοί και μερικές φορές σαν προειδοποιήσεις.

Μερικά απ' αυτά τα μνημεία υπάρχουν ακόμα, όπως και μερικά φυσικά χαρακτηριστικά του εδάφους που μέχρι τώρα νομίζονταν πως ήταν πολύ μεγάλα για να έχουν γίνει από ανθρώπινα χέρια, μπορεί να είναι στην πραγματικότητα μνημεία υπερφυσικού μεγέθους. Ένα εξαιρετικό παράδειγμα είναι η Μεγάλη Πυραμίδα της Αιγύπτου.

Όσο περισσότερο τη μελετάνε και τη μετράνε οι επιστήμονες, τόσο περισσότερο αλλάζει η αντίληψη που έχουν γι αυτήν.

Να ήταν ένας απλός τάφος όπως υπέθετε ο Ηρόδοτος ή μήπως ήταν κάτι άλλο;

Η Μεγάλη Πυραμίδα είναι ένας αναλλοίωτος δείκτης του απώτατου παρελθόντος που βρίσκεται ακόμη ανάμεσά μας. Αναγνωρίζεται εύκολα σαν μάζα, αλλά όχι τόσο εύκολα για το τι αντιπροσωπεύει.

Άγνωστος πολιτισμός

Σχέδια που μοιάζουν με γράμματα ή με πρωτόγονα σύμβολα προτού πάρουν μορφή γραφής, ανακαλύφθηκαν σε περιοχές της Γαλλίας και της Ισπανίας και αποδεικνύουν ότι η γραφή ή η συμβολική γραφή πρέπει να είναι ηλικίας μεταξύ 8.000 και 10.000 ετών.

Σπηλαιογραφίες στο Lascaux (Λασό) της Γαλλίας που δεν είναι στη διάθεση του κοινού, δείχνουν άνδρες και γυναίκες πανάρχαιων πολιτισμών ντυμένους με άνετα ρούχα μιας εκπληκτικά σύγχρονης μόδας εντελώς διαφορετικής από τις γούνες και τα δέρματα που συνήθως συνδέουμε με τους ανθρώπους των σπηλαίων.

Στη Ροδεσία, ένα ορυχείο χαλκού υπολογίστηκε πως λειτουργούσε εδώ και 47.000 χρόνια, πράγμα που μας κάνει να σκεφτούμε πως οι άγνωστοι εργάτες του ορυχείου είχαν κάποιο σκοπό και χρησιμοποιούσαν τον χαλκό που έβγαζαν.

Όσο πιο πολύ οπισθοχωρούμε στο χρόνο, τόσο περισσότερες ενδείξεις βρίσκουμε πως υπήρξε κάποιος πολιτισμός του οποίου η μορφή δεν καθορίστηκε ακόμα, αλλά που προϋπήρξε των πολιτισμών για τους οποίους έχουμε στοιχεία, έστω κι αν αυτά είναι ανεπαρκή.

O προϊστορικός άνθρωπος

Η γενική εντύπωση που έχει το κοινό για τον προϊστορικό άνθρωπο, καθώς τον δείχνει ο κινηματογράφος και η τηλεόραση, είναι για ένα κτηνώδες πιθηκοειδές πλάσμα που ζει σε σπηλιές, βαράει τους εχθρούς του με το τσεκούρι και ροκανίζει κόκκαλα. Οι ανθρωπολογικές έρευνες της προϊστορίας μας παρουσιάζουν την εικόνα κάπως διαφορετική, αναπαριστάνοντας τον προϊστορικό άνθρωπο να ζει σε προϊστορικές ομάδες και να χρησιμοποιεί εργαλεία και άλλα τεχνουργήματα.

Καταχωρείται γενικά με τα ονόματα των περιόδων που κι αυτές ονομάστηκαν απ' τις πόλεις ή τις περιοχές όπου πρωτοβρέθηκαν ίχνη και από μία ορισμένη χαρακτηριστική τεχνική επεξεργασίας λίθου ή οστών για την κατασκευή εργαλείων. Το μορφωτικό επίπεδο ανάμεσα στην Παλαιολιθική, τη Μεσολιθική και την πιο πρόσφατη Νεολιθική Εποχή προσδιορίζεται απ' το αν τα πέτρινα εργαλεία είναι απλώς πελεκημένα όπως στην Παλαιολιθική περίοδο ή πελεκημένα και λεία όπως στις πιο προχωρημένες Μεσολιθικές και Νεολιθικές Εποχές, οι οποίες, σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες μετρήσεις, ανέρχονται στα 30.000 χρόνια περίπου.