Οι γιγάντιες σφαίρες της Κόστα Ρίκα

Οι μυστηριώδεις γιγάντιες σφαίρες που βρέθηαν στις ζούγκλες της Κόστα Ρίκα και πιο πρόσφατα στο Μεξικό, την Αρούμπα και την Αιτή, είναι τόσο τέλεια στρογγυλές, που ειπώθηκε πως είναι φυσικά κατασκευάσματα, αν και μερικές απ' αυτές παρουσιάζουν σημάδια από εργαλεία.

Σύμφωνα με μία θεωρία, είναι αναπαραστάσεις πλανητών και δορυφόρων του ηλιακού συστήματος ή συστημάτων και, αν είχαν αφεθεί στις θέσεις που είχαν αρχικά την εποχή που ανακαλύφθηκαν, θα σχημάτιζαν ένα τεράστιο προϊστορικό πλανητάριο.

(Φωτογραφίες από: http://kykeon.ning.com/)

Η φλογέρα του Πανός

H φλογέρα του Πανός, ένα μουσικό όργανο από μερικούς σωλήνες ή καλάμια στη σειρά, που έπαιζε ο θεός Παν και οι βοσκοί στην αρχαία Ελλάδα, ανακαλύφθηκε σε σχεδόν πανομοιότυπη κατασκευή στα Νησιά του Σολομώντα στον Ειρηνικό και στα υψίπεδα των Άνδεων, όπου οι βοσκοί ακόμα παίζουν τέτοιες φλογέρες όταν φυλάνε λάμας και πρόβατα και όπου αποτελούν ζωντανό στοιχείο του αυτόχθονου μουσικού φολκλόρ.

Εκτός από την ομοιότητα στην κατασκευή, ακόμα και ο τόνος που βγάζουν αυτές οι φλογέρες βρέθηκε πως είναι ο ίδιος σε περιοχές που καθεμιά τους είναι στην άλλη άκρη του κόσμου!

Πύργος της Βαβέλ?

Λένε πως η πελώρια πυραμίδα της Τσολούλα στο Μεξικό χτίστηκε ώστε να χρησιμοποιηθεί σαν καταφύγιο σε περίπτωση νέου κατακλυσμού.

Άλλοι πάλι λένε ότι εγκαταλείφθηκε από τους οικοδόμους της όταν αυτοί άρχισαν να μιλάνε διαφορετικές γλώσσες ο καθένας τους και έτσι μπερδεύτηκαν.

πηγή: http://www.vtsivi-mexico.50megs.com/mexico/cholula/mx_cholula.html

Η τελευταία αυτή περίπτωση των θρύλων σαν του Πύργου της Βαβέλ, που διασχίζουν ωκεανούς, συνέβαλε στη δοξασία των πρώτων Ισπανών κατακτητών ότι ο Σατανάς βρισκόταν πίσω απ' όλες τις συμπτώσεις, που δεν είχαν άλλο σκοπό από το να μπερδέψουν τους αληθινούς πιστούς.

Οι συμπτώσεις αυτές περιλάμβαναν τους γλυπτούς σταυρούς σε όλο το αρχαίο Μεξικό, τους σταυρούς στο ένδυμα του Θεού Κετζαλκόατλ, την εξομολόγηση, τη νηστεία, την τιμωρία του πνευματικού και την άφεση των αμαρτιών στη θρησκεία των Αζτέκας, μαζί όμως με την τελείως αντιχριστιανική τελετή της ανθρωποθυσίας.

πηγή:(wiki)

Υπήρχαν και άλλοι «Νώε».

Η εξάπλωση των θρύλων του κατακλυσμού, καθώς και σημάδια από διάβρωση νερού σε υψηλά οροπέδια και βουνά σ' όλο τον κόσμο, που περιλαμβάνουν ίχνη θαλασσινής ζωής στα Ιμαλάϊα και ένα "θαλασσινό βυθό" ανάμεσα σε καλλιεργημένα επίπεδα εδάφη της αρχαίας Μεσοποταμίας, υποδηλώνουν ότι ένας ή περισσότεροι κατακλυσμοί ή μία μεγάλη ανύψωση των υδάτων με συνοδεία παλιρροιακών κυμάτων συνέβη στην πραγματικότητα και ότι αυτόπτες μάρτυρες που επέζησαν, κράτησαν ζωντανή την ανάμνησή τους με την προφορική παράδοση και ίσως με την καταγραφή του ιστορικού.

Αν μία ή περισσότερες χερσαίες εκτάσεις καταποντίστηκαν τότε, οι επιζώντες από τα πολυάριθμα νησιά που αποβιβάζονται σε διάφορα άλλα μέρη του κόσμου, θα νόμιζαν ή τουλάχιστον θα είπαν στους εκεί λαούς ότι ήταν οι μόνοι επιζώντες της καταστροφής. Με άλλα λόγια, υπήρχαν πολλοί Νώε.

Δε φαίνεται να υπάρχει γλωσσολογική σχέση ανάμεσα στα ονόματα των επιζώντων του κατακλυσμού με το όνομα Νώε του Ιουδαϊκού θρύλου. Στο Βαβυλωνιακό θρύλο λεγόταν Ουτ-Ναπιστάμ, Γίμα στην αρχαία Περσία, Δευκαλίωνας στον Ελληνορωμαϊκό θρύλο, Μπαϊσμπασμπάτα στην Ινδιάνικη Μυθολογία, Κόξκοξ ή Τέζπι στους Αζτέκας και τέλος, Ταμανταρέ στους θρύλους των Γκουαρανί της Βραζιλίας, Παραγουάης και Αργεντινής.

Δευκαλίωνας και Πύρρα
Οι πέτρες που πετούσε ο Δευκαλίωνας μεταμορφώνονταν σε άνδρες και αυτές που πετούσε η Πύρρα μεταμορφώνονταν σε γυναίκες. Από την πρώτη δε πέτρα που πέταξε ο Δευκαλίωνας προήλθε ο Έλληνας, γενάρχης των Ελλήνων.
Πηγή: http://ellinikiglossa-lexarithmoi.blogspot.gr/2011/03/blog-post.html)

Η μακρόχρονη μνήμη της ράτσας

Σ' όλο τον κόσμο υπάρχουν ορισμένοι θρύλοι ή παραδόσεις τόσο παρεμφερείς στο βασικό τους περιεχόμενο που δύσκολα μπορεί να πιστέψει κανείς πως δεν έχουν κοινή προέλευση. Ο πιο δραματικός είναι ο θρύλος του κατακλυσμού, όπου με βάση την κακοήθεια ενός προκατακλυσμιαίου πολιτισμού, ο Θεός ή οι Θεοί, ανάλογα με την περίπτωση, αποφάσιζαν να τον καταστρέψουν διαλέγοντας έναν άνθρωπο ή ζευγάρι, ή περισσότερα - πάλι ανάλογα με την περίπτωση - και τους προειδοποιούσαν για να γλυτώσουν από την καταστροφή.

Ο δικός μας ο ιουδαιοχριστιανικός θρύλος του Νώε και οι δέκα γενεές πριν απ' αυτόν, ίσως να προέρχονται ή να έχουν κάποια σχέση μ' έναν παρόμοιο βαβυλωνιακό θρύλο, όπως ακριβώς και η ισλαμική παράδοση όπου ο λαός που καταστράφηκε λέγεται "λαός του Αδ". Ο Μεγάλος Κατακλυσμός και η μεταγενέστερη αποίκηση της γης από απογόνους των επιζώντων ήταν γνωστοί σε όλους τους λαούς της αρχαιότητας: στην Ελλάδα και τον Μεσογειακό κόσμο, στις φυλές της Βόρειας Ευρώπης πολύ πριν εμφανιστεί ο Χριστιανισμός, καθώς και στη Σουμερία, Βαβυλωνία, Περσία, Ινδία, Κίνα και άλλα μέρη της Ασίας.

Αυτός ο πασίγνωστος θρύλος βρέθηκε μάλιστα να κυκλοφορεί ακόμα και στις Ινδοαμερικανικές φυλές του Νέου Κόσμου, με μερικές αλλαγές για το πως γλύτωσαν οι επιζώντες και για το πως τα ζώα που διαλέχτηκαν για να σωθούν προσαρμόστηκαν στο αμερικανικό περιβάλλον, όπως τα λάμας, οι βούβαλοι, οι ιαγουάροι, τα κογιότ και άλλα, σύμφωνα με τις περιοχές.

Μερικές φορές ακόμα και ο αριθμός των ημερών που έβρεχε, σχεδόν συμπίπτει και για τις δύο όχθες του Ατλαντικού και κυμαίνεται από τα βιβλικά σαράντα μερόνυχτα μέχρι εξήντα σε ορισμένες ινδοαμερικανικές εκδοχές.

Η γραφή

Δείγματα χαλικιών της Αζιλαίας Περιόδου (12.0०० χρόνια πριν). Ειπώθηκε πως τα ζωγραφιστά αυτά χαλίκια είναι μια μορφή γραφής ή ίσως ο πρόγονος της γραφής.

Στην περιοχή Μα ντ' Αζίλ της Γαλλίας βρέθηκαν κάποια "ζωγραφιστά χαλίκια". Μερικά απ' αυτά πάνω τους μοιάζει να έχουν γράμματα, αν και είναι πολύ πιθανό να είναι σύμβολα. Ένα απ' αυτά τα χαλίκια έχει πάνω του τον κύκλο με τον σταυρό, ένα σύμβολο που εμφανίζεται συχνά σε διάφορα απομακρυσμένα μεταξύ τους μέρη του κόσμου.

Η πινακίδα αυτή (του Γκλοζέλ της Γαλλίας, της Μαγδαληναίας Εποχής - 1०.००० χρόνια πριν) αν και υποστηρίχθηκε από πολλές αυθεντίες των προϊστορικών μελετών, χαρακτηρίστηκε σαν προϊόν απάτης, διότι αν την παραδεχόντουσαν σαν αυθεντική, θα έπρεπε να αναθεωρηθούν όλες οι κατεστημένες απόψεις για την αρχαιολογία.

Στο Γκλοζέλ της Γαλλίας βρέθηκε μία πινακίδα με χαραγμένα γράμματα। Είναι τόσο παλιά - κατατάσσεται στη Μαγδαληναία Περίοδο - πράγμα που μας οδηγεί στη σκέψη ότι άγνωστοι λαοί της Βόρειας Ευρώπης γνώριζαν τη γραφή χιλιάδες χρόνια πριν οι Αιγύπτιοι αναπτύξουν την ιερογλυφική τους γραφή.

Ο Δίσκος της Φαιστού

Ο Δίσκος της Φαιστού της Κρήτης είναι ένας δίσκος με σχέδια που μοιάζουν να είναι ιερογλυφικές φιγούρες χαραγμένες σπειροειδώς και στις δύο όψεις του. Αυτός ο δίσκος θα μπορούσε να είναι ένα διασωσμένο παράδειγμα της εξέλιξης του αλφαβήτου διαμέσου του ζωδιακού κύκλου αν είναι αλήθεια - καθώς έχει υποτεθεί - ότι χρησιμοποιεί ζωδιακά σημεία για φωνητικά σύμβολα. Αφότου ανακαλύφθηκε ο Δίσκος της Φαιστού, το 1908, οι φιλόλογοι προσπαθούν να τον αποκρυπτογραφήσουν σα να περιέχει ένα κείμενο σε κάποια γλώσσα που μπορεί να «διασπαστεί» και να μεταφραστεί. Μία αυθεντία του Μινωϊκού πολιτισμού, ο Λεόν Πομεράνς, προτείνει τη γνώμη πως «δεν είναι γραμμένος σε καμιά γλώσσα, αλλά ότι είναι ένα αφηρημένο σύστημα αλληγορικών συμβόλων που προέρχονται απ' τους αστερισμούς του ζωδιακού κύκλου καθώς και άλλους αστερισμούς και που πρέπει να ερμηνευτούν και όχι να μεταφραστούν».

Ένα απ' τα συνηθησμένα σχέδια του δίσκου είναι ένα κεφάλι που φαίνεται να φοράει καπέλο με φτερά, κάτι που για μερικούς αποτελεί επιρροή απ' την άλλη πλευρά του Ατλαντικού και για άλλους απλώς έχει κάποια σχέση με την Ατλαντίδα.

Άλλα σχέδια του Δίσκου εμφανίζονται και σε άλλα σκαλιστά μνημεία της Κρήτης και άλλων νησιών του Αιγαίου και της Μεσογείου και σε έναν μακροσκελή θρύλο χαραγμένο σπειροειδώς σε μια στρογγυλή πέτρα στη Ντεντέρα ης Αιγύπτου.

Ένα καταπληκτικό χαρακτηριστικό του Δίσκου της Φαιστού είναι ότι τα διάφορα σύμβολα τυπώθηκαν ξεχωριστά πάνω στον υγρό πηλό, σα να λέμε δηλαδή ότι ο Δίσκος τυπώθηκε με κινητά στοιχεία μερικές χιλιάδες χρόνια πρωτού εφευρεθεί η τυπογραφία. Ωστόσο, είναι αλήθεια πως οι σφραγίδες για υπογραφές, συχνά στρογγυλές, χρησιμοποιόντουσαν πάρα πολύ στην αρχαιότητα απ' τους παμπάλαιους πολιτισμούς, στην Αίγυπτο, τη Σουμερία, την Κοιλάδα του Ινδού και άλλα μέρη.

Το καταπληκτικό λοιπόν χαρακτηριστικό του είναι πως ο Δίσκος της Φαιστού έγινε με τη χρησιμοποίηση μιας ολόκληρης συλλογής σφραγίδων ή συμβόλων για να διαμορφωθεί ένα ολόκληρο κείμενο. Με άλλα λόγια, η αρχή της τυπογραφίας ήταν γνωστή στην αρχαιότητα, αλλά το αν χρησιμοποιήθηκε ποτέ σε παπύρους, πέτρες ή άλλη ύλη σαν το χαρτί, θα μείνει αναμφίβολα ένα μυστήριο για μας.

Η γραφή στην Ταρτησσό

Λένε πως ο εξαφανισμένος πολιτισμός της Ταρτησσού χρησιμοποιούσε ένα είδος γραφής με την οποία οι κάτοικοι κρατούσαν αρχεία χιλιάδες χρόνια πριν εξαφανιστεί. Ο Στράβωνας, ο Έλληνας Ιστορικός του 1ου αιώνα π.Χ. έγραψε: «Είναι οι πιο πολιτισμένοι από τους Ίβηρες. Ξέρουν να γράφουν και έχουν αρχαία βιβλία καθώς και ποιήματα ναι νόμους γραμμένους έμμετρους, τους οποίους θεωρούν 7000 χρόνων. Χαραγμένες επιγραφές σε βράχους της νοτιοδυτικής Ισπανίας , Βόρειας Αφρικής και Καναρίων Νήσων δείχνουν αρκετές γραφές που μοιάζουν αλφαβητικές και όχι εικονογραφικές και θυμίζουν φοινικικά ή ετρουσκικά γράμματα, αλλά δεν έχουν ακόμα αποκρυπτογραφηθεί και ίσως να έχουν κάποια σχέση με τη γραφή της Ταρτησσού.

Το ερώτημα για το πότε εφευρέθηκε το αλφάβητο αυτό μένει αναπάντητο, αφού το ίδιο το πρώτο αλφάβητο που αποδίδεται στους Φοίνικες, δεν ξεπερνάει τις αρχές της δεύτερης χιλιετίας π.Χ.

Αν λάβουμε υπόψη την μεγάλη ηλικία της Ταρτησσού και την αρχαιότητα που αποδίδεται στη γραφή της, καθώς και τις επιγραφές της Βόρειας Αφρικής και της Ισπανίας που δεν αποκρυπτογραφήθηκαν ακόμα, μπορούμε να εξετάσουμε την αινιγματική πιθανότητα ότι οι Φοίνικες δεν έφτιαξαν το αλφάβητό τους ξεκινώντας από τις σφηνοειδείς και ιερογλυφικές πηγές, αλλά το δανείστηκαν από κάποια άλλη δυτική πηγή στη διάρκεια των ταξιδιών τους και το υιοθέτησαν σαν κάποιο είδος συμβολικής στενογραφίας για το εμπόριο.

Ταρτησσός ή Θαρσείδα

Μία ενδιαφέρουσα άποψη για την Ταρτησσό ή Θαρσείδα είναι ότι βρισκόταν στην ακτή της Ισπανίας προς τον ωκεανό και ότι από πολύ νωρίς διέθετε σημαντικό εμπορικό στόλο. Η Βίβλος περιγράφοντας τη μεγαλοπρέπεια της αυλής του Σολομώντα, αναφέρει ειδικά τις εμπορικές συναλλαγές της στο Γ’ Βασιλέων Κεφ. 10, στ. 22: «Το ναυτικόν του Σολομώντος μαζί με το ναυτικόν του Χιράμ μετέβαινε δια της Μεσογείου Θαλάσσης εις Θαρσίς. Κάθε δε τρία έτη το ναυτικόν του Σολομώντος επέστρεφεν από την Θαρσίς με χρυσίον, με άργυρον, με πολυτίμους λίθους και με πολύτιμα ξύλα».

Επίσης και στον Ιεζεκιήλ Κεφ. 27, στ. 12 βρίσκουμε: «Οι Καρχηδόνιοι ήσαν οι εμπορευόμενοι μαζί σου, χάρις στο πλήθος κάθε είδους των εμπορευμάτων σου. Και αυτοί σου έδιδαν προς αγοράν των εμπορευμάτων άργυρον, χρυσόν, σίδηρον, κασσίτερον και μόλυβδον».

Αρχαία ελληνικά ντοκουμέντα αναφέρουν ότι μερικά πλοία που είχαν πιάσει λιμάνι στην Ταρτησσό βρήκαν τόσο άφθονο ασήμι ώστε για το ταξίδι της επιστροφής τους αντικατέστησαν τις μολυβένιες άγκυρες που είχαν, με ασημένιες.

 

(Από τη Βικιπαίδεια)

Η παρουσία αυτής της εμπορικής μητρόπολης από την άλλη πλευρά του Γιβραλτάρ έδωσε λαβή για θεωρίες ότι η ίδια η Ταρτησσός ήταν η Ατλαντίδα και ότι οι Κρήτες και οι Έλληνες που την επισκέπτονταν επέδιδαν, κατά κάποιο τρόπο, τον μύθο της Ατλαντίδος στην πανίσχυρη και πλούσια πόλη που, πράγματι εξαφανίστηκε μετά που κατακτήθηκε από τους Καρχηδόνιους.

Οι Καρχηδόνιοι βεβαιώνουν ακόμα παραπάνω πως η πλούσια αυτή αποθήκη έπρεπε να εξαφανιστεί από τα μάτια του κόσμου κάνοντας μία συμφωνία με τους Ρωμαίους αμέσως μετά την κατάκτησή της που επέτρεπε τα ωκεάνια ταξίδια πέρα από το Γιβραλτάρ μόνο σε καρχηδονιακά πλοία.

Χαμένη Ιστορία

Μεγάλες και ισχυρές πολιτείες απλώς εξαφανίστηκαν. Στην περίπτωση της Βαβυλώνας – μιας μητρόπολης με πληθυσμό εκατομμυρίων – χάθηκε ακόμα και η τοποθεσία της κάτω απ’ την έρημο για να ξαναβρεθεί 2.000 χρόνια αργότερα. Η Σπίνα, ένα μεγάλο εμπορικό επίνειο των αινιγματικών Ετρούσκων, προ-ρωμαϊκών κυβερνητών της Ιταλίας, ανακαλύφθηκε ξανά μόλις το 1935 απ’ τον αέρα, σχεδόν συμπτωματικά καθώς οι διαφορετικές σκιές της χλωρίδας στους παράκτιους βάλτους χάραζαν το σχήμα αρχαίων ανακτόρων, κτιρίων, δρόμων και καναλιών.

(http://www.pyepimanla.com/decembre-2008/articles/babylone.html)

Άλλες αρχαίες πολιτείες που εντοπίστηκαν, όπως το Τιαουανάκο στην Αμερική, τα χωριά της εποχής του Χαλκού στη Βόρεια Ευρώπη, εγκαταλειμμένες πόλεις στις ερήμους της Κεντρικής Ασίας και στην Κοιλάδα του Ινδού, θεωρούνται χαμένες για την ιστορία διότι δεν υπάρχουν γραπτά στοιχεία της εποχής τους που ν’ αναφέρονται σ’ αυτές ή τουλάχιστον στοιχεία που να μπορούμε να διαβάσουμε. Οι αρχαίοι Χαλδαίοι άφησαν ένα μεγάλο χρονικό περιθώριο για προϊστορικούς πολιτισμούς, προσδιορίζοντας ένα χρονικό διάστημα 39.180 ετών ακριβώς, ανάμεσα στον Κατακλυσμό και την πρώτη ιστορική δυναστεία.

Μπορούμε να παρακολουθήσουμε την πορεία της ιστορίας όπως είναι γραμμένη και όταν μπορούν να της δοθούν χρονολογίες. Όταν δεν υπάρχουν γραπτά στοιχεία, τότε κουλτούρες και πολιτισμοί παραμένουν συνεχώς χαμένοι σε μία θάλασσα από εικασίες και υποθέσεις και χιλιάδες χρόνια προϊστορίας υπάρχουν μόνο σα θρύλοι και παραδόσεις στις αναμνήσεις κάποιας φυλής ή πιο συχνά ακόμα ξεχνιούνται εντελώς. Ο όρος «προϊστορία» καλύπτει αξιόλογα κεφάλαια ιστορίας της Εποχής του Λίθου και του Χαλκού, αλλά αφού δεν έχει καταγραφεί παραμένει, βέβαια, προϊστορία.

Οι ουράνιοι θεοί

Ένα γενικό χαρακτηριστικό κοινό σε όλους τους θρύλους που διασώθηκαν ως εμάς και που αναφέρονται σε επισκέψεις που έκαναν σε διάφορες φυλές και έθνη οι «θεοί από τη θάλασσα», είναι ότι συνήθως παρουσιάζονται με ειρηνικές διαθέσεις φέρνοντας τον πολιτισμό, με μόνη εξαίρεση τους πολεμοχαρείς Άτλαντες που λέει ο Πλάτωνας πως οι συμπατριώτες του οι Αθηναίοι χρειάστηκε να αντιμετωπίσουν με αποφασιστικότητα.

(Προϊστορική σπηλαιογραφία από την έρημο Καλαχάρι της Νότιας Αφρικής. Το ένδυμα του ατόμου είναι ασυνήθιστο για την εποχή και την τοποθεσία και δείχνει να φοράει γάντια, μπότες και άλλα ανεξακρίβωτα στολίδια.)

Υπάρχει ένα τρομερό αντίστοιχο στην ίδια μας την εποχή. Οι ιθαγενείς της Νέας Γουινέας στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν καταγοητευμένοι που οι «λευκοί θεοί» ήρθαν στη χώρα τους με τις ιπτάμενες μηχανές τους φέρνοντας ένα σωρό εκπληκτικά ευρήματα και θησαυρούς που απλόχερα μοίραζαν στους κατάπληκτους και γοητευμένους ιθαγενείς, χαρίζοντάς τους μάλιστα και μαγικά γιατρικά που θεράπευαν μερικές απ’ τις αρρώστιες τους. Μέχρι σήμερα, σε απομακρυσμένα χωριά, περιμένουν να ξανάρθουν οι λευκοί θεοί τους οποίους γνώρισαν οι πατεράδες τους στα ένδοξα χρόνια 1942 – 1945 και τόσο οι ίδιοι όσο και οι απόγονοί τους φτιάχνουν κακομοιριασμένα ομοιώματα από αεροπλάνα, διαδρόμους προσγείωσης, τζιπ και στολές από καλάμια, χώμα, πέτρες και ύφασμα με την ελπίδα πως οι θαυματουργές επισκέψεις των ουράνιων θεών θα επαναληφθούν κάποια μέρα.

Οι κάτοικοι του Λολτούν

Όπως πάντα, στις περιπτώσεις που ανακαλύπτονται πανάρχαια κατάλοιπα πολιτισμών, οι ιθαγενείς φυλές που ζουν στην περιοχή ή εκεί κοντά, δεν έχουν παρά ασαφείς θρύλους γι’ αυτούς. Ο Δρ. Βάλεντιν παρατήρησε:

Οι σημερινοί Μάγιας λένε ότι οι ίδιοι (σαν φυλή) δεν είχαν καμία σχέση με τα σκαλιστά του Λολτούν και των διπλανών σπηλαίων. Λένε ότι τα πράγματα τοποθετήθηκαν εκεί από τους «πρώτους κατοίκους» του Γιουκατάν, τους κοντούς καμπούρηδες που ονομάζουν «Πούους». Υποτίθεται ότι αυτοί οι άνθρωποι καταστράφηκαν ολοκληρωτικά από έναν κατακλυσμό που σάρωσε το Γιουκατάν στα παλιά χρόνια, καταστρέφοντας τα πάντα στην επιφάνεια και αφήνοντας μόνο τα σκαλιστά στα σπήλαια για να θυμίζουν ότι κάποιος είχε περάσει από κει. Οι Μάγιας λένε ότι αργότερα, οι πρόγονοί τους, μπήκαν και βρήκαν αυτά τα παράξενα υπολείμματα των «Πούους».

Θα ήταν φυσικό για μεταγενέστερους λαούς ν’ αποδίδουν παράξενα φυσικά χαρακτηριστικά στους προκατόχους τους, όπως συνέβη συχνά σε άλλα μέρη του κόσμου με τους θρύλους των κοντών που συνήθως ζουν σε σπηλιές ή ακόμα πιο συχνά με τους θρύλους των αρχαίων γιγάντων. Σε μερικές περιπτώσεις τους φανταζόντουσαν σα νάνους και καμπούρηδες για να μπαίνουν και να κινούνται πιο εύκολα στις σπηλιές, ενώ σε άλλα μέρη όπως στις Άνδεις, την Ιρλανδία, τη Μεσόγειο, την βόρειο Αφρική και τα νησιά του Ειρηνικού τους έβλεπαν σαν γίγαντες για να εξηγήσουν την οικοδόμηση των ανεξήγητων κτιρίων.

Τα σκαλιστά στην πέτρα αγάλματα του Λολτούν

Ανάμεσα στα πιο παράξενα ευρήματα του Δρ. Βάλεντιν ήταν κάτι κολοσσιαία αγάλματα που φαίνεται ότι είχαν σκαλιστεί σ’ ένα απώτατο παρελθόν, από στήλες σταλακτίτες και σταλαγμίτες μέσα στις σπηλιές. Σημάδια από νερό μέσα στις σπηλιές και πάνω στα αγάλματα δείχνουν ότι οι σπηλιές που τώρα είναι αρκετές εκατοντάδες μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, ήταν κάποτε κάτω απ’ το νερό, μετά που φτιάχτηκαν τα παράξενα αγάλματα. Η θεωρία ότι ολόκληρη η περιοχή από ασβεστόλιθο ήταν κάποτε κάτω από το νερό, επιβεβαιώθηκε αργότερα, όταν βουτηχτάδες που εξερεύνησαν τα διπλανά ιερά πηγάδια ή σ ε ν ό τ ε ς, βρήκαν θαλάσσια πανίδα στο βάθος τους.

Αν και πολλές γενιές Μάγιας φαίνεται πως κατοίκησαν το Σύμπλεγμα Σπηλαίων Λολτούν, που κατά μέγα μέρος δεν έχει εξερευνηθεί ακόμα, τα αρχαιότερα αγάλματα, που έγιναν πριν πλημμυρίσουν οι σπηλιές, φαίνεται πως έγιναν από ανθρώπους εντελώς διαφορετικής κουλτούρας και μερικές φορές θυμίζουν τη νοοτροπία της Μέσης Ανατολής.

Σύμφωνα με τα λόγια του Δρα Βάλεντιν:

«Ένα τέτοιο άγαλμα, ένας απαίσιος γενειοφόρος γίγαντας δυόμιση μέτρα μπόι, φαίνεται να’ χει φτερά και το σώμα του είναι κάθετα και οριζόντια τρυπημένο πέρα ως πέρα, πιθανόν για να βάζανε δαδιά ή άλλα τελετουργικά αντικείμενα … Το πιο παράξενο αλλά και σημαντικότερο στοιχείο του Λολτούν όμως, είναι τα αμέτρητα σκαλιστά στην πέτρα που αναπαριστάνουν πρόσωπα ανθρώπων, ζώων, θεούς κλπ. Πολλά απ’ αυτά, καθώς και τα πολυάριθμα πετρογλυφικά, δε μοιάζουν καθόλου με τα σκαλιστά των Μάγιας, ενώ τα πρόσωπα συνήθως  είναι πρόσωπα σκεπασμένα με μεγάλες γενειάδες …»

(http://english.realmexico.info/2010/10/loltun-caves-at-yucatan.html)

Σύμπλεγμα Σπηλαίων Λολτούν

Εκτός απ’ τις χαμένες πολιτείες μέσα στη ζούγκλα, πάνω σε απρόσιτες κορφές ή σε καταποντισμένες πολιτείες, ίσως ν’ ανακαλυφθούν κι άλλα ευρήματα σχετικά με την αρχαιολογία της Αμερικής και των πρώτων φυλών που κατοίκησαν εκεί. Το Σύμπλεγμα Σπηλαίων Λολτούν στους λόφους Πούουκ του Κεντρικού Γιουκατάν, προσφέρει ένα λαμπρό παράδειγμα.

 (http://www.lingua-praktika.com/index.php?cod_child=89&cod_lang=2)

Διαβάστε τα λόγια του Δρα Μάνσον Βάλεντιν, αρχαιολόγου και ζωολόγου, που έκανε σπουδαίες ανακαλύψεις εκεί:

Ίσως είναι το σημαντικότερο αρχαιολογικό υπόγειο σύμπλεγμα της Αμερικής. Πολλοί και πασίγνωστοι θρύλοι αναφέρονται σε αυτό. Το όνομα Λολτούν, σημαίνει «Λουλούδι σε Πέτρα» και το λένε έτσι – πιστεύουμε – χάρη στη μοναδική διαρρύθμιση των άνετων διαδρόμων και αιθουσών που οδηγούν απ’ τη μεγάλη είσοδο στο εσωτερικό, σαν τα πέταλα ενός γιγάντιου λουλουδιού. Το πετρολούλουδο, που θυμίζει το λωτό, είναι πανάρχαιο και σεβαστό παγκόσμιο σύμβολο και βρέθηκε σε πολλά ιερά κτίρια ή να στολίζει μέτωπα θεών σε όλο τον αρχαίο κόσμο, ακόμα και στους Μάγιας. Συνδέεται επίσης στενά μ’ ένα απ’ τα πιο σημαντικά και πανταχού παρόντα σύμβολα, τον κύκλο με τον σταυρό, με τον οποίο μπορεί να συγκριθεί το Λολτούν αν θεωρήσουμε τους πολυάριθμους διαδρόμους του σαν ακτίνες μιας ρόδας. Εδώ, στην καταπληκτική αυτή σπηλιά, που ο άνθρωπος γνωρίζει και χρησιμοποιεί από πολύ παλιά, χωρίς ακόμα τη δυνατότητα να μετρηθεί με ακρίβεια, υπάρχουν πάμπολλες αποδείξεις ότι αυτά τα πολυάριθμα παράξενα σκαλιστά, οι τροποποιημένες κατασκευές και τα γλυπτά δεν είναι έργο των Μάγιας, αλλά κάποιας άλλης αρχαιότερης φυλής ή φυλών …» .

(http://www.livinginyucatan.com/chichen-itza.htm)

(http://www.virtualtourist.com/travel/North_America/Mexico/Estado_de_Yucatan/Labna-947488/Things_To_Do-Labna-TG-C-1.html)

Περιμένοντας να βρεθεί ... κι άλλη "χαμένη πόλη"

Αν λάβουμε υπόψη μας ότι οι μεγάλες «χαμένες πόλεις» που βρέθηκαν στις αμερικανικές ζούγκλες, απ΄ την περίφημη «χαμένη πόλη» της κορυφής του Μάτσου Πίτσου στο Περού που ανακαλύφθηκε στις αρχές του 20^ου αιώνα, μέχρι την πόλη Τζιμπιλτσαλτούν  των Μάγιας, θαμμένη μέσα στη ζούγκλα εδώ και 3.500 χρόνια, που εντοπίστηκε γύρω στο 1950, αν και βρίσκεται λίγα μίλια μακριά από την πόλη Μέριντα του Μεξικού (Γιουκατάν), είναι σχεδόν σίγουρο ότι μία ή περισσότερες πέτρινες μεγάλες πόλεις δεν ανακαλύφθηκαν ακόμα στη Βραζιλία ή στα νότια σύνορα της Βενεζουέλας και των Γουϊάνας, όπου τελευταία μερικοί πιλότοι υποστηρίζουν ότι είδαν τέτοιες πόλεις, αλλά που δεν κατάφεραν να ξαναβρούν σε κατοπινές πτήσεις, μια αποτυχία δηλαδή όχι και τόσο παράλογη αν λάβουμε υπόψη μας την έκταση της περιοχής.

(http://www.dinfo.gr/?p=21341)

http://archive.enet.gr/online/online_print?id=23084472,30966584,45344952,53116472,58902456,73739576,9032760)

Αυτό που είναι αμφίβολο – αν και όχι απίθανο – είναι ότι μπορεί να υπάρχουν επιβιώσαντες από τους αρχαίους αυτούς πολιτισμούς που να ζουν τώρα σε μυστικές πολιτείες περικυκλωμένοι από σχεδόν αδιαπέραστα εδάφη και από εντελώς αφιλόξενες φυλές που τις χαρακτηρίζει μια αποτελεσματική χρήση του τόξου με δηλητηριασμένα βέλη. Όσο για τα συχνά παραμύθια από χρυσάφι που τόσο πολλοί εξερευνητές άκουσαν από το στόμα των Ινδιάνων, μπορεί εύκολα να εξηγηθεί από την επιθυμία των Ινδιάνων να τους ξεφορτωθούν μόλις καταλάβαιναν τι ζητούσαν και τους έστελναν στο παραπέρα ποτάμι, στην παραπέρα κοιλάδα, στην παραπέρα οροσειρά, παντού, φτάνει να μην τους είχαν φόρτωμα.

Αλλά τα λόγια του Φώσεττ και μάλιστα τα τελευταία του, αφού δεν γύρισε από την τελευταία του αποστολή, κρύβουν μια γοητεία, όχι μόνο για τους χρυσοθήρες αλλά και για όσους εξερευνούν το παρελθόν και προσπαθούν να φωτίσουν τα σκοτεινά σημεία:

«Ένα πράγμα είναι σίγουρο: η απάντηση στο αίνιγμα της Νοτίου Αμερικής και ίσως και ολόκληρου του προϊστορικού κόσμου θα δοθεί όταν βρεθεί η τοποθεσία αυτών των αρχαίων πόλεων και εξερευνηθούν επιστημονικά.
Ένα πράγμα ξέρω: οι πόλεις υπάρχουν …
Εγώ ο ίδιος είδα ένα μέρος τους και αυτός είναι ο λόγος που με υποχρεώνει να ξαναπάω …
Τα υπολείμματα φαίνεται ότι ανήκουν σε μεγάλες πόλεις οι οποίες … είμαι σίγουρος ότι μπορούν να ανακαλυφθούν αν πραγματοποιηθούν καλά οργανωμένες εξερευνήσεις.
Δυστυχώς, δεν είχα επιτυχία στο να πείσω τους επιστήμονες έστω και να παραδεχτούν την υπόθεση ότι η Βραζιλία κρύβει ίχνη ενός αρχαίου πολιτισμού.
Ταξίδεψα σε πολλά μέρη… Οι Ινδιάνοι μου είπαν ξανά και ξανά για τα κτίρια, τα χαρακτηριστικά του λαού και όλα τα παράξενα πράγματα της χώρας εκεί πέρα …».

Η χαμένη Χρυσή Πόλη

Υπάρχουν επίμονοι και αινιγματικοί θρύλοι που ζωντανεύουν κάθε τόσο και αναφέρονται σε χαμένες πόλεις που ακόμα δεν βρέθηκαν, στη ζούγκλα της Βραζιλίας ή του Αμαζονίου όπυ λένε ότι ζουν ακόμα οι απόγονοι των ανθρώπων της Λίθινης Εποχής που τις έκτισαν. Αυτές οι πόλεις, ιδιαίτερα μία που λέγεται Μανόα, αναφέρθηκαν από τότε που οι Ισπανοί και οι Πορτογάλοι πρωτοέφτασαν στην περιοχή αναζητώντας χρυσάφι, ενώ η περιγραφή που έδωσα οι Ινδιάνοι στο Φρανσίσκο Λόπεζ την εποχή που κατακτήθηκε το Περού παραείχε στοιχεία ικανά να τραβήξουν οποιονδήποτε θησαυροθήρα. «… Η Μα-νόα είναι σ’ ένα νησί σε μία αλμυρή λίμνη. Οι τοίχοι της και οι οροφές της είναι από χρυσάφι και καθρεφτίζονται στη χρυσοφόρα λίμνη. Όλα τα σερβίτσια του παλατιού είναι από καθαρό χρυσάφι και ασήμι και τα πιο ασήμαντα πράγματα είναι φτιαγμένα από ασήμι και χαλκό. … Στη μέση του νησιού υπάρχει ένας ναός αφιερωμένος στον Ήλιο. Γύρω απ’ το κτίριο υπάρχουν αγάλματα από χρυσάφι που αναπαριστάνουν γίγαντες. Υπάρχουν ακόμα και δέντρα στο νησί, φτιαγμένα από χρυσάφι και ασήμι … και το άγαλμα ενός πρίγκιπα σκεπασμένο εντελώς από χρυσόσκονη».

(http://ratihdejavu.blogspot.com/2011/05/lost-city-el-dorado.html)

Οι συχνές αναφορές για μια τέτοια πόλη γεμάτη θησαυρούς που πότε την κατοικούν λευκοί Ινδιάνοι ή την περικυκλώνουν επικίνδυνες φυλές αγρίων και πότε είναι εντελώς εγκαταλειμμένη και που εδώ και εκατοντάδες χρόνια την τοποθετούν στην περιοχή του Αμαζονίου με τις Γουιάνες και τη Βενεζουέλα στα βόρεια, συνέβαλαν πολύ στην εξερεύνηση της περιοχής. Ακόμα και ο Σερ Ουώλτερ Ράλεη προσπάθησε να τη βρει χωρίς επιτυχία το 1595.

Ενθουσιασμένοι από τις διηγήσεις κάποιου Ραπόζα που υποστήριζε ότι επισκέφτηκε την πόλη το 1743, ένα χρόνο μετά, το 1744, τετρακόσιοι άνδρες έφτιαξαν μια βραζιλιάνικη αποστολή με στόχο τη Μι-νόα. Από αυτούς, μόνο οι 25 επέστρεψαν.

Σε μια άλλη περίπτωση, ένας ολόκληρος βραζιλιάνικος στρατός από 1400 άνδρες εξαφανίστηκε μέσα στη ζούγκλα

Η αναζήτηση της χρυσής πόλης ή των πόλεων της Μι-νόα στοίχισε τη ζωή διακεκριμένων εξερευνητών σαν τον συνταγματάρχη Φώσεττ το 1925 και πιο πρόσφατα το γάλλο εξερευνητή Ρ. Μανφραί το 1950.

Πριν τον Κολόμβο

Η περίφημη Πέτρα του Κένσιγκτον που βρήκε μεσ’ τη γη το 1898 ένας αγρότης από τη Μινεσότα, είναι η τρανή απόδειξη ότι άλλοι θαλασσοπόροι, πριν τον Κολόμβο, επισκέφτηκαν την Αμερικανική Ήπειρο.

(http://nielsen-engineering.com/)

Η Πέτρα του Κένσιγκτον περιγράφει με λεπτομέρειες μία επίθεση σε μία  κατασκήνωση Σκανδιναβών και ζητάει βοήθεια.

Επίσης, ένα αρχαίο Φοινικικό ή Μινωικό πλεούμενο, βρέθηκε χαραγμένο σ’ έναν βράχο στη Λίμνη Ασσαουόμπσετ της Μασαχουσέτης.

Πάνω στην ξηρά σε πολλά σημεία πολύ απομακρυσμένα μεταξύ τους παρουσιάζονται ενδείξεις ότι στις Ανατολικές Πολιτείες είχαν εγκατασταθεί λαοί που ανήκαν σε κάποιον Μεσογειακό ή ίσως και Ατλαντικό πολιτισμό.

Ένα καλό παράδειγμα βρίσκεται στα μεγαλιθικά κτίσματα του Μίστερυ Χιλλ στο Νορθ Σέηλεμ του Νιου Χάμπσαϊρ, όπυ σε 25 μίλια απόσταση απ’ τη σημερινή ακτή του Ατλαντικού υπάρχουν είκοσι δύο ερειπωμένα πέτρινα κτίσματα στην κορυφή ενός λόφου 6 μέτρων. Αυτά τα κτίσματα που αρχικά λεγόντουσαν Σπηλιές του Πάττυ, επειδή ο Τζόναθαν Πάττυ ήταν ο πρώτος άποικος που κατοίκησε πάνω στο λόφο, είχαν ενσωματωθεί από τον ίδιο σαν κελάρια και αποθήκες, διότι ποτέ δεν διερωτήθηκε πόσο αρχαίοι ήταν και πως βρέθηκαν εκεί. Αργότερα, τα πέτρινα κτίσματα υπέστησαν το συνηθισμένο αρχαιολογικό τους πεπρωμένο: χρησιμοποιήθηκαν ως λατομεία για να χτιστούν οι υπόνομοι του Λόρενς της Μασαχουσέτης.

(Mystery Hill - America's Stonehenge - http://www.crystalinks.com)

Ότι απέμεινε απ’ τα ερείπια αγοράστηκε τελικά απ΄ την Εταιρεία Αρχαιολογικών Ερευνών της Νέας Αγγλίας, η οποία εφάρμοζε ένα συνεχές πρόγραμμα έρευνας για να προσδιορίσει την ταυτότητα και την ηλικία των κτισμάτων, η οποία τελευταία προτείνεται χάρη στη μέθοδο του Άνθρακα 14 και το κάρβουνο που βρέθηκε πάνω στην επιφάνεια των ερειπίων ανάμεσα στο 1225 και το 865 π.Χ.

(http://www.louistalboys.com)

Οι θεωρίες που προτάθηκαν για τους οικοδόμους των μεγαλιθικών αυτών κτισμάτων χωρίς λάσπη, που περιλαμβάνουν διαδρόμους, τούνελ, πέτρινα δωμάτια, μενίρ και κάτι που μοιάζει σαν θυσιαστήριο, τα αποδίδουν σε Φοίνικες, Καρχηδόνιους, Κρήτες, Ιρλανδούς μοναχούς και ακόμα και σε Ινδιάνους. Κάνοντας συγκρίσεις με άλλες αρχαιολογικές τοποθεσίες σ’ όλο τον κόσμο, ο Ρόμπερτ Στόουν έχει τη γνώμη ότι πρόκειται για μεγαλιθικά οικοδομήματα παραπλήσια με αυτά που βρίσκονται στην Ιβηρική Χερσόνησο, ιδιαίτερα στην Πορτογαλία και που θυμίζουν προϊστορικά κτίρια στη Μάλτα, τη Σαρδηνία και άλλα νησιά της Μεσογείου.

(http://atlasobscura.com/place/americas-stonehenge-mystery-hill)

Αν και βρέθηκαν στο Μίστερυ Χιλλ γράμματα και σύμβολα που μοιάζουν με το Φοινικικό ή κάποιο παρεμφερές αλφάβητο, τίποτα δεν μπόρεσε να μεταφραστεί από την άγνωστη αυτή γραφή.  

Οι φυλές

Καθώς εξακολουθούσαν το δρόμο των επιδρομών τους στην αρχαία Αμερική, οι Ισπανοί κονκισταδόρες βρήκαν κατάλοιπα και από ανοιχτόχρωμες και από σκούρες φυλές. Σε μία πόλη που λεγόταν Ατλάν πάνω στην ατλαντική ακτή του Παναμά, βρήκαν πως οι κάτοικοί της είχαν ανοιχτόχρωμο δέρμα και οι γυναίκες τους είχαν το χρώμα των γυναικών της Ισπανίας.

Στις ζούγκλες της νοτίου Αμερικής βρήκαν επίσης πολύ σκούρες, σχεδόν μαύρες φυλές, πολεμικές και όταν έφτασαν στο Περού, παρατήρησαν ότι η κληρονομική αριστοκρατία της Ινκαϊκής Αυτοκρατορίας είχε πολύ ανοιχτόχρωμο δέρμα, με καστανά κόκκινα ή ξανθά μαλλιά, ενώ οι όμορφες και εκλεκτές Παρθένες του Ήλιου είχαν το πιο ανοιχτόχρωμο δέρμα απ’ όλους.

Οι αρχαίοι Περουβιανοί μουμιοποιούσαν τους νεκρούς σαν τους Αιγύπτιους και σε γενικές γραμμές χρησιμοποιούσαν την ίδια τεχνική, όπως αφαίρεση εντοσθίων, βαλσάμωμα και τοποθέτηση διαφόρων αντικειμένων αξίας κοντά στη μούμια για να διευκολυνθεί το ταξίδι του νεκρού στον άλλο κόσμο. Αυτή η συγκλονιστική συνήθεια προκάλεσε φυσικά κλοπές και λεηλασίες τάφων στην Αίγυπτο και το Περού για ολόκληρες γενιές. Στην περίπτωση του Περού, οδήγησε σε μία εκπληκτική ανθρωπολογική ανακάλυψη: πολλοί απ’ τους αρχαίους Περουβιανούς είχαν κοκκινοκάστανα ή σταχτόξανθα μαλλιά, ακριβώς όπως τους είχαν ανακαλύψει οι πρώτοι Ισπανοί.

H καταστροφή των Αζτέκας

Αυτοί οι επίμονοι θρύλοι μπορεί να έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην καταστροφή της Αυτοκρατορίας των Αζτέκας και αργότερα των πόλεων των Μάγιας με την ισπανική επιδρομή διότι, από μια απίστευτη σύμπτωση, ο Κορτέζ και οι κονκισταδόρες του, έφτασαν το γενέθλιο έτος «σε-άκατλ», του θεού Κετζαλκοάτλ, λες και είχαν φτάσει για τα γενέθλιά του, ακριβώς όπως είχε προφητέψει ο θεός ότι θα γυρνούσε κάποτε. Όταν οι Αζτέκας είδαν τους ξανθούς Ισπανούς ήταν σχεδόν σίγουροι πως πρόκειται για τους απεσταλμένους του θεού Κετζαλκοάτλ και πως ο Κορτέζ, ή ίσως ο ξανθός λοχαγός του, ο Αλβαράδο, τον οποίον ονόμασαν «Τοναντιούχ» (το παιδί του Ήλιου), ήταν ο ίδιος ο Θεός.

Στην αρχή του αγώνα, οι Αζτέκας που ήταν επιθετικός λαός, βρισκόταν σε σύγχυση διότι υποσυνείδητα είχαν την εντύπωση ότι αυτός ο πόλεμος ήταν ενάντιος στη θέληση των θεών.

Αρχαίες Προφητείες

Η απέραντη Ινκαϊκή Αυτοκρατορία, από την Κολομβία μέχρι τη Χιλή και στο εσωτερικό μέχρι τη Βολιβία, στην Νότιο Αμερική, που υπολογίστηκε από ειδικούς ότι είχε 20.000.000 κατοίκους με ένα τέλεια οργανωμένο σοσιαλιστικό καθεστώς έπεσε μετά από μία περίεργη προφητεία: ο δικός τους Θεός, ο Βιρακότσα που λέγεται ότι είχε έρθει από τον Μεγάλο Ωκεανό και είχε γυρίσει πάλι πίσω, σε μία χώρα δυτικά, τους είχε πει ότι θα ξαναγύριζε, έχοντας μαζί του κι άλλους οπαδούς του.

Όταν οι αρχαίοι Περουβιανοί αντιμετώπισαν ξαφνικά τους Ισπανούς κατακτητές, νόμισαν ότι ξαναγύρισε ο Θεός τους, ο Βιρακότσα. Η θέληση που είχαν για αντίσταση μειώθηκε ακόμα περισσότερο απ’ την προφητεία που είχε κάνει ο Δωδέκατος Ίνκα, ο Ουάυνα Κάπακ, ο οποίος λίγο πριν πεθάνει τους είπε ότι στη βασιλεία του δέκατου Τρίτου Ίνκα, «λευκοί θα ερχόντουσαν απ’ τον Ήλιο να κατακτήσουν τους Περουβιανούς».

Η αδελφή του τελευταίου Αυτοκράτορα των Αζτέκας, η πριγκίπισσα Παπάντζιν, επίσης προφήτευσε σωστά την εμφάνιση λευκών θεών από τη θάλασσα στις ακτές του Μεξικού και η προφητεία της αυτή επηρέασε τόσο πολύ τον αδελφό της, τον Μοντεζούμα, ώστε όταν έφτασαν οι Ισπανοί δεν ήταν σε θέση να κάνει τίποτα.

Ο Τσιλάμ Μπαλάμ, Αρχιερέας των Μάγιας είχε προφητέψει ότι στο τέλος της 13^ης Εποχής, οι λευκοί θα ξαναρχόντουσαν στο Γιουκατάν.

Πάντως υπήρχε και ένα τέλος στην προφητεία των Αζτέκας που έλεγε ότι μετά την εμφάνιση των λευκών και την καταστροφή των αρχαίων θεών και των ναών τους, θα ‘ρχόταν κάποτε η μέρα που οι αρχαίοι θεοί και η παλιά κυβέρνηση θα ξανάπαιρναν τη θέση τους στην κοιλάδα του Μεξικού. Είναι μία προφητεία που κρατιέται ζωντανή σε μερικές από τις φυλές των Ινδιάνων που δεν αφομοιώθηκαν.